Wislawa Szymborska - Brievenpost

Nobelprijswinnares Wisława Szymborska schreef vijftien poëziebundels, maar ook essays en columns. Voor het Poolse weekblad Het literaire Leven, dat verscheen tussen 1960 en 1968, verzorgde Szymborska de rubriek waarin zij antwoord gaf aan beginnende dichters en schrijvers die werk hadden ingestuurd. Haar antwoorden zijn puntig en speels, maar hebben vaak een wat cynische ondertoon. Zelden is zij positief over iemands werk, maar de wenken die zij aanreikt om beter te schrijven zijn vaak raak. De ondertoon van dit door Karol Lesman vertaalde boekje is: ‘Hoe word je (geen) schrijver?’

Nicolien Mizee – Schrijfles

Jarenlang gaf Nicolien Mizee schrijfles aan de Volksuniversiteit en de Schrijversvakschool. Ze schreef hierover in onder meer NRC. In 2009 werden deze columns gebundeld, deze nieuwe uitgave is uit 2025. Je herkent ogenblikkelijk de stijl van Mizee: nuchter, grappig en vol zelfspot. Ze beweert dingen met absolute zekerheid. Wanneer een leerling soms doorvraagt weet ze meestal geen argumenten te geven, maar dat doet haar niet twijfelen aan haar gelijk. In het voorwoord citeert zij Karel van het Reve: ‘Voor wie meent iets te zeggen te hebben: verzaak nimmer de dure plicht om dat zo duidelijk en eenvoudig en eerlijk en naïef mogelijke te doen.’ Veel leerlingen denken hier anders over; zij houden van onbegrijpelijkheden en willen graag dingen suggereren in plaats van ze gewoon te zeggen.

Paulien Cornelisse - hè hè

Vandaag is de Boekenweek begonnen. Het Boekenweekessay is naast het Boekenweekgeschenk een vast onderdeel geworden van de week. De auteurs krijgen de opdracht om iets te schrijven in het kader van het thema van de Boekenweek. Dit jaar is de auteur Paulien Cornelisse en het thema ‘Je Moerstaal’. Zoals ieder jaar is het een breed thema waar je alle kanten mee op kunt. Cornelisse schrijft met veel humor over allerlei taalverschijnselen. Zij is een uitgelezen auteur om luchtig over taal, moers of niet, te schrijven.

Thomas Verbogt – Schrijven is ritme

 Ik ben altijd nieuwsgierig naar schrijvers die workshops geven om anderen het vak van schrijven te leren. Is schrijven wel te leren of moet je al een hoeveelheid talent hebben? En wat vertel je iemand zonder talent? Welke regels moet zo iemand volgen? De weerslag van dit lesgeven is door een aantal schrijfdocenten verwerkt tot een boek, hoe kan het ook anders. Het beste boek dat ik ken in dit genre is Onder de motorkap van het schrijverschap van Renate Dorrestein, wat eigenlijk veel meer is dan een boek over (leren) schrijven. Een belangrijk punt dat Dorrestein maakt na het behandelen van technieken en regels is dat er uiteindelijk geen regels blijken te bestaan.

 

Renate Dorrestein – Onder de motorkap van het schrijverschap

Ik ken het werk van Renate Dorrestein niet zo goed. In een grijs verleden heb ik wel eens een roman van haar gelezen, maar daar staat mij niets meer van bij. Op zoek naar een boek over schrijven stuitte ik op Het geheim van de schrijver uit 2000. Onder de motorkap van het schrijverschap bevat dit boek, samen met De blokkade uit 2013. In het eerste boek legt zij haarscherp uit hoe zij als schrijver te werk gaat en waar beginnende schrijvers op moeten letten bij het schrijven van een verhaal. In het tweede probeert zij te achterhalen waarom zij niet meer in staat is een boek te schrijven. Dit onderzoek leidt onvermijdelijk naar de zelfmoord van haar zus. 

Alex Boogers – Lang leve de lezer

Vorige week zag ik Alex Boogers optreden op het podium Frontaal. Hij sprak over zijn meest recente boek Lang leve de lezer, geen roman maar een manifest. Een paar jaar geleden verscheen De lezer is niet dood dat als ondertitel ‘schotschrift’ kreeg. Veel thema’s hieruit keren terug in dit nieuwe boek.

Kristien Hemmerechts – Hoe creatief schrijven de wereld kan redden

Zaterdag 8 oktober vond in Rotterdam de tweede editie van Woordnacht plaats. Het festival kende veertien podia in de stad en werd goed bezocht. Inzet van Woordnacht is om niet alleen een hoop schrijvers en literatuurliefhebbers samen te brengen, maar ook om aan te zetten tot opinievorming en debat.

Alex Boogers – De lezer is niet dood

“De echte lezer is noodgedwongen een hongerkunstenaar geworden.” Wat we nodig hebben zijn verloskundigen die de nieuwe lezers op weg helpen. In dit essay houdt Alex Boogers een pleidooi om de nieuwe lezer serieus te nemen en niet het voer voor te zetten dat wij met ons allen al jarenlang eten. Maar een belangrijke vraag is: ”Waar staan de kraamkamers?”

Paulien Cornelisse – Taal is zeg maar echt mijn ding

En dan nog iets, de tweede bundel van Paulien Cornelisse had ik wel gelezen, haar eerste boek nog niet. De keuze in de kampwinkel, als je eens iets anders wilt lezen dan Russische kost, is erg beperkt. Dit is de zesentwintigste druk uit augustus 2010. Dus al tweeënhalf jaar lag Taal is zeg maar echt mijn ding te wachten in de supermarkt, veilig verpakt in plastic.

Paulien Cornelisse – En dan nog iets

10 november is Paulien Cornelisse te zien en te horen op het Lezersfeest. Reden om haar tweede boek te lezen. Ik ken haar van televisie en van stukjes uit de krant. Zij is grappig.