In 2023 stond Detlev van Heest na het verschijnen van Parkeren in Hilversum weer in de belangstelling, althans bij een klein publiek liefhebbers, waarvan ik er één ben. Twee jaar later verscheen De resten van een mens en onlangs kwam hij met zijn derde boek in korte tijd: Dit was het. Op het titelblad is het woord roman, dat nog wel bij Parkeren in Hilversum stond vermeld, verdwenen en de titel duidt op een afsluiting van iets: misschien is dit wel zijn laatste boek.
Raymond Swaep is Rotterdammer en schrijft veel over de stad. Scharlaken is zijn debuutroman. Het spannende verhaal speelt in het Rotterdam van de jaren twintig van de vorige eeuw. Hij weet de lezer helemaal mee te nemen in de sfeer van de vooroorlogse stad. Hoofdpersoon is de jongeman Scharlaken die op een smerig kamertje in het Achterklooster woont. Hij is arm en wanneer hij een advertentie ziet voor assistent van een pandjesbaas solliciteert hij en wordt hij tot zijn eigen verbazing aangenomen. Het is een stap die zijn leven op zijn kop zet.
IJsberenprotocol is de sterke titel van de tweede roman van de Nederlandse Ananda Serné. De schrijfster woont in Noorwegen, maar werd in Rotterdam geboren. Het verhaal speelt in Spitsbergen, waar hoofdpersoon Eira als writer in residence verblijft in een onderzoeksdorp. Zij woont in bij een groep biologen: ‘De deuren van hun huis mogen niet op slot, want als er een ijsbeer het dorp in komt, moet je snel naar binnen kunnen vluchten.’
Het lezen van de thrillers van Michael Berg heeft iets verslavends. Prettig is ook dat bijna al zijn boeken online zijn te lezen via de app van de bibliotheek. Vooral als je al zwaar beladen op pad bent, dan is het handig als je op je telefoon kunt lezen, want lezen in de trein is voor mij een vereiste. Een echte vrouw uit 2010 is zijn derde thriller. De hoofdpersoon is net als in andere boeken van Berg de Nederlands-Franse journaliste Chantal Zwart. Haar baas bij het radiostation waar zij werkt, wordt door een automobilist doodgereden. De politie denkt aan een ongeval, maar Chantal twijfelt hier sterk aan.
In een boekenkastje in Zoutelande vond ik deze moderne klassieker. Ik kende Bernard Schlink (1944) slechts van naam. Hij schreef eerst een reeks detectiveromans toen hij in 1995 met Der Vorleser uit kwam. Het boek werd een wereldwijd succes en is vertaald in tientallen talen. De Nederlandse vertaling van Gerda Meijerink is van 2003. Voor de Amerikaanse verfilming (The Reader) won Kate Winslet een Oscar. Ik werd verrast door het verhaal dat begint met een liefde tussen een vijftienjarige jongen en een twintig jaar oudere vrouw. Omdat ik het verhaal geheel niet kende en zelfs de achterflap niet had gelezen, werd ik behoorlijk verrast door waar het heen ging. Ben je even onwetend en wil je dit boek ooit lezen, lees dit stukje dan niet verder.
Bij het verschijnen van ieder nieuw boek van Nicolien Mizee ren ik naar de boekwinkel om het aan te schaffen. Altijd blijven groeten bevat columns die zij schreef voor Trouw en NRC. Een deel had ik al gelezen, maar het is geen straf deze columns een tweede keer te lezen. Ze schrijft over wat zij meemaakt en hoe zij hierop reageert. Nooit schrijft ze over politiek of de wereldproblematiek. Haar verhalen gaan altijd over haarzelf.
Na De vermissing heb ik meteen de volgende thriller van Michael Berg opgepakt. Terugkeer uit 2025 is het eerste deel van de trilogie De Mergellandmoorden. Het is een echte pageturner en de ruim vierhonderd pagina’s las ik achter elkaar uit. Het verhaal speelt in Zuid-Limburg en de hoofdpersoon is Alex Nievelsteijn. Hij werkte voor de Amsterdamse recherche maar toen zijn naaste collega vlak voor zijn neus werd doodgeschoten liep hij vast. Hij zat een tijdje in de ziektewet en solliciteert nu voor hoofd van het coldcaseteam in Zuid-Limburg. Na enig gedoe wordt hij aangenomen en verhuist hij naar de streek waar hij is opgegroeid.
