Gerard Groeneveld – Tante Bertha

Journalist Gerard Groeneveld is een kenner van de Tweede Wereldoorlog en schreef eerder over collaboratie. Hij werkte onder meer voor NRC en de Volkskrant. In Tante Bertha draait het om één persoon, de zogenaamde Rotterdamse verzetsmoeder Bertha van der Hof-Kooyman, maar Groeneveld schetst de context van haar dubieuze praktijken aan de hand van diverse verzetsgroepen en mensen die haar om hulp vroegen. Het boek is geen biografie, maar laat wel goed zien hoe verzet, verraad en crimineel gedrag soms dicht bij elkaar lagen.

Szczepan Twardoch - Deemoed

In Polen is Szczepan Twardoch een veelgelezen auteur. Hij won diverse prijzen zoals de Nike-publieksprijs en zijn werk is in vele talen vertaald. Eerder verschenen er twee romans van hem in het Nederlands: De Koningen Het zwarte koninkrijk. Charlotte Pothuizen vertaalde beide boeken en verzorgde ook de prachtige vertaling van Deemoed. Het verhaal draait om een frontsoldaat die na de Eerste Wereldoorlog door politiek-maatschappelijke krachten wordt verscheurd. Het is vooral de manier van vertellen - opzwepend, zonder een moment van rust, soms bijna extatisch - die maakt dat je het boek maar moeilijk kunt wegleggen. 

Tsila Rädecker – Voor vrouw en kind

Weinig mensen zullen Dina Sanson nog kennen. Deze Rotterdamse leefde van 1868 tot 1929 en zette zich in voor de minderbedeelden in de stad, m.n. verwaarloosde kinderen in kosthuizen en jonge meisjes die dreigden af te glijden in de prostitutie. Zij was de eerste Nederlandse politievrouw, maar omdat zij vooral iemand was van de praktijk, die niet op de voorgrond trad, werd zij minder bekend dan iemand als tijdgenote Aletta Jacobs. Ondanks het beperkte bronnenmateriaal heeft Tsila Rädecker haar een gezicht gegeven in deze biografie.

Benny Lindelauf - Het licht tussen onze vingers

Benny Lindelauf is vooral bekend als kinderboekenschrijver; Het licht tussen onze vingers is zijn debuutroman voor volwassenen. Het verhaal begint met een man die ondersteboven in een eik hangt met een ooievaarskuiken in zijn hand; onder hem is een gietijzeren hek met punten. Hij begrijpt evenmin als de lezer hoe hij hier terecht is gekomen, maar aan het eind van het boek lijkt het volkomen logisch dat hij daar hangt. De man heet Walter en hij is al dertig jaar rijinstructeur, totdat hij voor langere tijd door de bedrijfsarts naar huis wordt gestuurd: zijn been vertoonde spasmen, de oorzaak lijkt neurologisch, maar het kan ook stress zijn. Walter laat zijn vrouw hier niets van weten. 

Rob van Essen – De grote schoonmaak

Een nieuwe roman van een van de grootste schrijvers van Nederland is een evenement. Toen ik vorige week een exemplaar kocht in de plaatselijke boekhandel lag het boek prominent uitgestald. Online zag ik dat de auteur een tour langs boekwinkels houdt om De grote schoonmaak te promoten. Helaas komt Rob van Essen niet in de buurt van Tilburg; ik zou hem graag willen interviewen over zijn nieuwste boek. De grote schoonmaaksluit qua verteltechniek aan bij zijn twee vorige romans, maar heeft ook een eigen stijl en thematiek. Een absurde gebeurtenis verandert het leven van de hoofdpersoon Thomas ingrijpend. Hij gaat op zoek naar een verklaring die steeds verder weg lijkt. In de roman speelt Van Essen met de relatie tussen lezer, hoofdpersoon en schrijver.

Hendrik Groen – Piaggio

 

De eerste boeken van Hendrik Groen over zijn beslommeringen in een verzorgingshuis te Amsterdam-Noord waren leuk om te lezen. Later werden de verhalen van Peter de Smet, de man die achter het pseudoniem schuilging, wat slapper en ben ik gestopt ze te lezen. Piaggio is het Boekenweekgeschenk van dit jaar en De Smet, die ooit beweerde dat hij niet zat te wachten op publiciteit, staat nu volop in de belangstelling. 

Adriaan van Dis – Alles voor de reis

 

Adriaan van Dis heeft een heerlijke voorleesstem; ik luister zijn boeken daarom liever dan dat ik ze lees. In Alles voor de reis schrijft hij over het afscheid van zijn vriendin. Achtendertig jaar had hij een relatie met Eefje, terwijl zij ook een relatie met een ander had: ‘die ander’, zoals Van Dis hem noemt. Hij zit aan haar bed in het hospice en samen reizen zij naar verleden, denken terug aan hun gezamenlijke uitstapjes, hun werk voor de televisie en zijn vlucht naar Parijs. En altijd was er toch die ander.

Micha Peters – De Centrale

In 1932 richtte de Rotterdamse hoofdcommissaris Sirks De Centrale tot bestrijding van den smokkelhandel in verdovende middelen op. Het werd daarmee de eerste georganiseerde vorm van nationale drugsbestrijding. Micha Peters beschrijft deze narcoticabrigade die tot na de oorlog bleef bestaan, maar zijn boek gaat over allerlei onderwerpen die met drugs en drugsbestrijding te maken hebben, zoals de opiumhandel van de VOC, de Amerikaanse war on drugs, verslaafde dokters en apothekers, bendeoorlogen, de eerste Chinezen in Nederland en doping in de sport.

David Vann – A mile down

Voordat de Amerikaanse schrijver David Vann in 2008 doorbrak met Legend of a suicide was hij jarenlang geobsedeerd door varen en het hebben van een eigen boot. Hij schrijft hierover in zijn non-fictie debuut uit 2005: A mile down. Het is een ontluisterend boek over iemand die koste wat het kost een droom najaagt: een eigen zeezeilschip waarop hij al rondvarend colleges kan geven aan rijke cultuurminnaars. Hij steekt zich in de schulden en krijgt de ene na de andere tegenslag te verwerken. Het fanatisme en het doorgaan op een ingeslagen weg herkende ik van personages uit zijn romans en qua schrijfstijl zijn er ook veel overeenkomsten. Uiteindelijk loopt het slecht af, de ondertitel van het boek zegt voldoende: The true story of a disastrous career at sea.

Stéphanie Hoogenberk – We hebben het over je gehad

 

Al tijden volg ik De Shitshow van Stéphanie Hoogenberk en Janneke van der Horst. De twee delen wekelijks in deze podcast hun ergernissen en geven en passant fijne kijk- en leestips. Hun irritaties en analyses gaan vaak over communicatie of het ontbreken ervan. Ze kunnen zich soms wat overdreven storen aan dingen en dat is ook het aantrekkelijke van deze podcast. Maar naast het bieden van amusement delen zij hele persoonlijke dingen met de luisteraars en kijken zij kritisch naar zichzelf. Deze combinatie van lichte humor en zelfanalyse lees je terug in We hebben het over je gehad.

Mensje van Keulen – Omgeslagen dagen

Vroeger heb ik heel wat boeken van Mensje van Keulen gelezen, maar ik was haar wat uit het oog verloren. Ik las haar weer toen Alle dagen laat. Dagboek 1976 verscheen waarin zij schrijft over Robert Loesberg. Begin jaren zeventig leerde zij hem bij Propria Cures kennen. Op 4 mei 1976 kwam de vriendin van Loesberg om bij de treinramp in Schiedam. Omgeslagen dagen is het vierde deel van haar dagboeken en beslaat de periode 1983-1987. Van Keulen is gescheiden en woont samen met haar zoontje Aldo.

Sylvia Witteman – Léés dat boek!

Léés dat boek! is een heerlijk boek. Ik ben een liefhebber van de columns van Sylvia Witteman; ik lees ze niet in de krant maar luister ze gratis via de bibliotheekapp. Deze dikke bundel uit 2025 bevat haar columns over boeken en lezen. Witteman is een fanatiek lezer en zij maakt geen onderscheid in genre. Zo leest ze Jan Wolkers, Guust Flater, Flaubert of Antoon Coolen: en net zo makkelijk etiquetteboeken, de biografie van Patty Brard, vergeten Nederlandse schrijfsters van een eeuw geleden of verfomfaaide pockets die zij opdiept uit boekenkastjes. Witteman leest zonder vooroordelen en voor haar plezier. ‘Dat moeten jullie ook eens proberen. Het gaat zo: je slaat een boek open, je leest er een paar bladzijden in, en als je het niets vindt, sla je dat boek weer dicht.’