Bij het verschijnen van ieder nieuw boek van Nicolien Mizee ren ik naar de boekwinkel om het aan te schaffen. Altijd blijven groeten bevat columns die zij schreef voor Trouw en NRC. Een deel had ik al gelezen, maar het is geen straf deze columns een tweede keer te lezen. Ze schrijft over wat zij meemaakt en hoe zij hierop reageert. Nooit schrijft ze over politiek of de wereldproblematiek. Haar verhalen gaan altijd over haarzelf.
Na De vermissing heb ik meteen de volgende thriller van Michael Berg opgepakt. Terugkeer uit 2025 is het eerste deel van de trilogie De Mergellandmoorden. Het is een echte pageturner en de ruim vierhonderd pagina’s las ik achter elkaar uit. Het verhaal speelt in Zuid-Limburg en de hoofdpersoon is Alex Nievelsteijn. Hij werkte voor de Amsterdamse recherche maar toen zijn naaste collega vlak voor zijn neus werd doodgeschoten liep hij vast. Hij zat een tijdje in de ziektewet en solliciteert nu voor hoofd van het coldcaseteam in Zuid-Limburg. Na enig gedoe wordt hij aangenomen en verhuist hij naar de streek waar hij is opgegroeid.
De historische roman De nadagen van Pilatus is de zesde roman van Vestdijk en verscheen in 1938, een jaar na Het vijfde zegel, zijn eerste historische roman. De hoofdpersoon is Pontius Pilatus die net als de echte Pilatus in 36 na Christus, na zijn ontslag in Judea, naar Rome gaat, waar keizer Tiberius onlangs is overleden. Hij ontmoet er zijn opvolger Galigula, die interesse lijkt te hebben in de Nazareeërs en met name in Maria Magdalena. De bizarre gebeurtenissen die volgen zijn geheel ontsproten aan de fantasie van Vestdijk. Hij schept een uiterst wreed beeld van het Rome uit die tijd en vooral het gedrag van Galigula is onvoorstelbaar.
Er zijn plekken in de wereld die fascineren ook al ben je er nooit geweest, of misschien wel omdat je er nooit bent geweest. De namen zijn bekend uit (strip)boeken of liedjes en de klank alleen is al magisch: Timboektoe, Bagdad, Omsk, Ulaanbataar, Zanzibar, Zaragoza. In de laatste stad ben ik overigens wel geweest, in 2008 toen daar de wereldtentoonstelling plaatsvond. Alexandrië heeft eenzelfde magische aantrekkingskracht. Ik heb inmiddels verschillende romans gelezen die in deze stad spelen, maar het boek van Islam Issa geeft een prachtig en uitgebreid overzicht van 2.300 jaar geschiedenis van de stad en van de omgeving die zich uitstrekt over het hele middellandse zeegebied en de Arabische wereld. Eeuwenlang was Alexandrië de schakel tussen drie continenten en lange tijd was het de grootste stad ter wereld.
In 1961 verscheen Memoir van een antiheld, een microroman zoals de Poolse auteur Kornel Filipowicz (1913-1990) dit werk noemde. Hij schreef een aantal romans, maar stond vooral bekend als schrijver van korte verhalen. De microroman is een tussenvorm: hij heeft alle kenmerken van een roman, maar de elementen in het verhaal zijn sterk gecondenseerd, zoals vertaler Karol Lesman in het uitstekende nawoord uitlegt.
Vestdijk schreef Bericht uit het hiernamaals, zijn negenendertigste roman, in november en in maart/juni 1963. Het komt niet vaak voor dat hij het schrijven aan een roman een paar maanden onderbreekt, maar ik kan mij dat bij dit boek wel voorstellen. Het is een afwijkend werk dat meer een gedachtenexperiment is dan een roman. Het verhaal speelt in het hiernamaals waar bioloog dr. Hildervoort door middel van telepathie contact probeert te leggen met levende zielen op aarde.
Małgorzata Lebda is een Poolse dichter, fotograaf en wetenschapper. Zij schreef een proefschrift over de taal van het beeld en de rol van poëtica bij de interpretatie van fotografie. Łakome is haar debuutroman uit 2023, waarvan in 2026 de Nederlandse vertaling van Charlotte Pothuizen verscheen. De roman speelt in het dorpje Maj, waar twee vrouwen intrekken bij de zieke grootmoeder Róza. De taal van Lebda is poëtisch, maar niet abstract. Ze beschrijft de microkosmos van het huis en het dorp aan de hand van concrete gebeurtenissen en herinneringen. In het verhaal wemelt het van de dieren.
