Tony Vanderheyden & Marc Buelens – Nooit meer zeker

Je hoeft de televisie maar aan te zetten, of de (digitale) krant open te slaan of je hoort dat we in onzekere tijden leven. Tegelijkertijd zijn we in vergelijking met een paar decennia geleden gelukkiger, gezonder en welvarender dan ooit. Het gevoel van onzekerheid is denk ik vooral toegenomen, niet de onzekerheid zelf. De media zullen hier absoluut invloed op hebben gehad, maar hoe deze invloed werkt, is moeilijk exact vast te stellen. Nooit meer zeker sluit naadloos aan op dit gevoel van onzekerheid. Tony Vanderheyden en Marc Buelens behandelen het onderwerp in de volle breedte, zonder dat zij te veel de filosofische diepte in gaan. Het boek is vooral te lezen als een inleiding op het onderwerp.

Daniël Dee – Bijna vijftig en nog steeds niets bereikt

Daniël Dee is bekend als dichter - in 2013-2014 was hij stadsdichter van Rotterdam - maar hij schrijft de laatste jaren steeds meer proza. Bijna vijftig en nog steeds niets bereikt kun je niet helemaal een roman noemen. Het boek bestaat zo op het oog uit autobiografische scènes van een middelbare man die zijn zekerheden in het leven aan het verliezen is en bij zichzelf te rade gaat. Hij is gescheiden en heeft een nieuwe liefde gevonden, die echter nog bij haar man woont. Het boek bestaat uit anekdotes, overpeinzingen die vaak in geklaag overgaan, herinneringen aan zijn onfortuinlijke jeugd en liefdesverklaringen aan Natisha.

Michael ter Maat – Demarcaties

 

Voor het najaarsnummer van Awater (2025) schreef ik de volgende recensie:

 

De Groningse Michael ter Maat werd in 1996 geboren in Ethiopië. Hij schrijft proza en poëzie en stond al op diverse podia. Demarcaties is zijn debuut. De titel dekt de lading van de bundel. Ter Maat onderzoekt wat er gebeurt in de kantlijn en wat zich afspeelt tussen hier en daar. Het hier is het land waar de ‘gekleurde wees’ opgroeit. Het daar is het land van herkomst, waar hij niets over kan vertellen: ‘waar de macht zetelt/ waar welk bloed aan welke handen/ welke verhalen hem voorafgingen.’ 

Arnon Grunberg – Het aanwezige been

 

Er zijn schrijvers die ieder jaar wel een goed boek uitbrengen, maar die ik toch te weinig lees. Arnon Grunberg is zo’n schrijver. Deze onlangs verschenen verhalenbundel bevat verhalen die hij schreef vanaf 2013; de meeste zijn eerder verschenen in tijdschriften of als bibliofiele uitgaven. Zijn personages hebben meestal het beste met de wereld voor, maar schieten uiteindelijke tekort in wat zij willen bereiken. Het levert hilarische situaties op maar ook rampen liggen op de loer. Lees je alle verhalen achter elkaar, zoals ik deed, dan bekruipt je meer en meer een gevoel van zinloosheid.

J.J. Voskuil – Bevrijding. Dagboeken 1981-1987

Het zesde en op een na laatste deel van de dagboeken van Voskuil beslaat het tijdvak januari 1981 - juni 1987. Het zijn de laatste jaren dat hij op het Meertens Instituut werkte. In sommige periodes schreef hij veel en gedetailleerd, dan schreef hij weer maanden niets op. Ik deed er vrij lang over om dit deel van meer dan zevenhonderd pagina’s uit te lezen. Er gebeurt niet veel in het boek, maar dat is geen bezwaar, de eerdere delen staan ook niet vol met spannende avonturen. Wat mij ging tegenstaan waren de herhalingen, de eindeloze ruzies met Lousje en zijn constante ergernissen. Ik werd Voskuil een beetje zat. Dat zal mij er overigens niet van weerhouden het volgende deel meteen na verschijning aan te schaffen.

Marleen van den Berg – Joods Rotterdam

Er is veel geschreven over de Jodenvervolging in Nederland. En ieder jaar verschijnen er ook boeken over de oorlogsjaren in Rotterdam. Een omvattende studie over Joods Rotterdam vooraf, tijdens en in de jaren na de oorlog bestond er nog niet. Dit boek van Marleen van den Berg voorziet in deze lacune. Zij beschrijft de gebeurtenissen in Rotterdam, waar de op twee na grootste Joodse gemeenschap in Nederland woonde. Hier ging het iets anders dan in andere steden, wat alles te maken had met het bombardement. Zij is daarbij kritisch op bestaande denkbeelden en laat juist zien hoe divers de omstandigheden waren waarin mensen verkeerden, met name na de oorlog. 

Hilde Sennema – Met opgestroopte mouwen

Op de achterflap van deze geschiedenis van Rotterdam staat te lezen dat Sennema op zoek gaat naar de wortels van de mythische Rotterdamse mentaliteit, bedoeld wordt natuurlijk de mentaliteit van opgestroopte mouwen en het ‘niet lullen maar poetsen’. Dat is niet helemaal waar, het boek is vooral een goed geschreven, korte geschiedenis van Rotterdam. Wil je iets over de achtergronden van Rotterdam weten, over de explosieve groei van de arbeidersstad aan de Maas, over het verhaal hoe Rotterdam een wereldhaven werd of over de stedenbouwkundige ideeën en uitgevoerde projecten dan is dit een prima inleiding. 

Thomas Heerma van Voss – VHS

Pas nadat ik VHS had uitgelezen, tijdens een treinreis van Tilburg naar Rotterdam, zag ik dat het boekje een onderdeel is van een reeks die Mijn eerste liefde heet: ‘Bekende auteurs schrijven een brief aan hun eerste grote liefde’, in het geval van Thomas Heerma van Voss is dit een brief aan zijn jeugdvriend, maar zijn grote liefde is de videoband en Anne Marie, de eigenaresse van videotheek Filmplan.

Kassia St Clair – Het geheime leven van kleuren

Sinds een paar maanden woon ik in Tilburg en voor de verhuizing heb ik mijn boekenkasten grondig opgeruimd: zo’n 700 boeken zijn naar vrienden, boekenkastjes en andere goede doelen gegaan. Dat neemt niet weg dat ik bij ieder boekenkastje toch even stilsta om te zien of er iets te vinden is wat ik wil lezen. Deze week trof ik Het geheime leven van kleuren aan en kon het boek niet laten staan. Dit is de negende druk uit 2018 van dit bijzonder populaire boek. In de tijd dat ik in de boekwinkel stond heb ik er veel van verkocht, voornamelijk als cadeauboek. Er is inmiddels een herziene en aangevulde versie van verschenen met nog meer verhalen over kleuren. Wellicht dat daarom deze verouderde versie in het kastje is terechtgekomen.

Gerard Groeneveld – Tante Bertha

Journalist Gerard Groeneveld is een kenner van de Tweede Wereldoorlog en schreef eerder over collaboratie. Hij werkte onder meer voor NRC en de Volkskrant. In Tante Bertha draait het om één persoon, de zogenaamde Rotterdamse verzetsmoeder Bertha van der Hof-Kooyman, maar Groeneveld schetst de context van haar dubieuze praktijken aan de hand van diverse verzetsgroepen en mensen die haar om hulp vroegen. Het boek is geen biografie, maar laat wel goed zien hoe verzet, verraad en crimineel gedrag soms dicht bij elkaar lagen.

Szczepan Twardoch - Deemoed

In Polen is Szczepan Twardoch een veelgelezen auteur. Hij won diverse prijzen zoals de Nike-publieksprijs en zijn werk is in vele talen vertaald. Eerder verschenen er twee romans van hem in het Nederlands: De Koningen Het zwarte koninkrijk. Charlotte Pothuizen vertaalde beide boeken en verzorgde ook de prachtige vertaling van Deemoed. Het verhaal draait om een frontsoldaat die na de Eerste Wereldoorlog door politiek-maatschappelijke krachten wordt verscheurd. Het is vooral de manier van vertellen - opzwepend, zonder een moment van rust, soms bijna extatisch - die maakt dat je het boek maar moeilijk kunt wegleggen. 

Tsila Rädecker – Voor vrouw en kind

Weinig mensen zullen Dina Sanson nog kennen. Deze Rotterdamse leefde van 1868 tot 1929 en zette zich in voor de minderbedeelden in de stad, m.n. verwaarloosde kinderen in kosthuizen en jonge meisjes die dreigden af te glijden in de prostitutie. Zij was de eerste Nederlandse politievrouw, maar omdat zij vooral iemand was van de praktijk, die niet op de voorgrond trad, werd zij minder bekend dan iemand als tijdgenote Aletta Jacobs. Ondanks het beperkte bronnenmateriaal heeft Tsila Rädecker haar een gezicht gegeven in deze biografie.

Benny Lindelauf - Het licht tussen onze vingers

Benny Lindelauf is vooral bekend als kinderboekenschrijver; Het licht tussen onze vingers is zijn debuutroman voor volwassenen. Het verhaal begint met een man die ondersteboven in een eik hangt met een ooievaarskuiken in zijn hand; onder hem is een gietijzeren hek met punten. Hij begrijpt evenmin als de lezer hoe hij hier terecht is gekomen, maar aan het eind van het boek lijkt het volkomen logisch dat hij daar hangt. De man heet Walter en hij is al dertig jaar rijinstructeur, totdat hij voor langere tijd door de bedrijfsarts naar huis wordt gestuurd: zijn been vertoonde spasmen, de oorzaak lijkt neurologisch, maar het kan ook stress zijn. Walter laat zijn vrouw hier niets van weten. 

Rob van Essen – De grote schoonmaak

Een nieuwe roman van een van de grootste schrijvers van Nederland is een evenement. Toen ik vorige week een exemplaar kocht in de plaatselijke boekhandel lag het boek prominent uitgestald. Online zag ik dat de auteur een tour langs boekwinkels houdt om De grote schoonmaak te promoten. Helaas komt Rob van Essen niet in de buurt van Tilburg; ik zou hem graag willen interviewen over zijn nieuwste boek. De grote schoonmaaksluit qua verteltechniek aan bij zijn twee vorige romans, maar heeft ook een eigen stijl en thematiek. Een absurde gebeurtenis verandert het leven van de hoofdpersoon Thomas ingrijpend. Hij gaat op zoek naar een verklaring die steeds verder weg lijkt. In de roman speelt Van Essen met de relatie tussen lezer, hoofdpersoon en schrijver.

Hendrik Groen – Piaggio

 

De eerste boeken van Hendrik Groen over zijn beslommeringen in een verzorgingshuis te Amsterdam-Noord waren leuk om te lezen. Later werden de verhalen van Peter de Smet, de man die achter het pseudoniem schuilging, wat slapper en ben ik gestopt ze te lezen. Piaggio is het Boekenweekgeschenk van dit jaar en De Smet, die ooit beweerde dat hij niet zat te wachten op publiciteit, staat nu volop in de belangstelling. 

Adriaan van Dis – Alles voor de reis

 

Adriaan van Dis heeft een heerlijke voorleesstem; ik luister zijn boeken daarom liever dan dat ik ze lees. In Alles voor de reis schrijft hij over het afscheid van zijn vriendin. Achtendertig jaar had hij een relatie met Eefje, terwijl zij ook een relatie met een ander had: ‘die ander’, zoals Van Dis hem noemt. Hij zit aan haar bed in het hospice en samen reizen zij naar verleden, denken terug aan hun gezamenlijke uitstapjes, hun werk voor de televisie en zijn vlucht naar Parijs. En altijd was er toch die ander.

Micha Peters – De Centrale

In 1932 richtte de Rotterdamse hoofdcommissaris Sirks De Centrale tot bestrijding van den smokkelhandel in verdovende middelen op. Het werd daarmee de eerste georganiseerde vorm van nationale drugsbestrijding. Micha Peters beschrijft deze narcoticabrigade die tot na de oorlog bleef bestaan, maar zijn boek gaat over allerlei onderwerpen die met drugs en drugsbestrijding te maken hebben, zoals de opiumhandel van de VOC, de Amerikaanse war on drugs, verslaafde dokters en apothekers, bendeoorlogen, de eerste Chinezen in Nederland en doping in de sport.

David Vann – A mile down

Voordat de Amerikaanse schrijver David Vann in 2008 doorbrak met Legend of a suicide was hij jarenlang geobsedeerd door varen en het hebben van een eigen boot. Hij schrijft hierover in zijn non-fictie debuut uit 2005: A mile down. Het is een ontluisterend boek over iemand die koste wat het kost een droom najaagt: een eigen zeezeilschip waarop hij al rondvarend colleges kan geven aan rijke cultuurminnaars. Hij steekt zich in de schulden en krijgt de ene na de andere tegenslag te verwerken. Het fanatisme en het doorgaan op een ingeslagen weg herkende ik van personages uit zijn romans en qua schrijfstijl zijn er ook veel overeenkomsten. Uiteindelijk loopt het slecht af, de ondertitel van het boek zegt voldoende: The true story of a disastrous career at sea.

Stéphanie Hoogenberk – We hebben het over je gehad

 

Al tijden volg ik De Shitshow van Stéphanie Hoogenberk en Janneke van der Horst. De twee delen wekelijks in deze podcast hun ergernissen en geven en passant fijne kijk- en leestips. Hun irritaties en analyses gaan vaak over communicatie of het ontbreken ervan. Ze kunnen zich soms wat overdreven storen aan dingen en dat is ook het aantrekkelijke van deze podcast. Maar naast het bieden van amusement delen zij hele persoonlijke dingen met de luisteraars en kijken zij kritisch naar zichzelf. Deze combinatie van lichte humor en zelfanalyse lees je terug in We hebben het over je gehad.

Mensje van Keulen – Omgeslagen dagen

Vroeger heb ik heel wat boeken van Mensje van Keulen gelezen, maar ik was haar wat uit het oog verloren. Ik las haar weer toen Alle dagen laat. Dagboek 1976 verscheen waarin zij schrijft over Robert Loesberg. Begin jaren zeventig leerde zij hem bij Propria Cures kennen. Op 4 mei 1976 kwam de vriendin van Loesberg om bij de treinramp in Schiedam. Omgeslagen dagen is het vierde deel van haar dagboeken en beslaat de periode 1983-1987. Van Keulen is gescheiden en woont samen met haar zoontje Aldo.

Sylvia Witteman – Léés dat boek!

Léés dat boek! is een heerlijk boek. Ik ben een liefhebber van de columns van Sylvia Witteman; ik lees ze niet in de krant maar luister ze gratis via de bibliotheekapp. Deze dikke bundel uit 2025 bevat haar columns over boeken en lezen. Witteman is een fanatiek lezer en zij maakt geen onderscheid in genre. Zo leest ze Jan Wolkers, Guust Flater, Flaubert of Antoon Coolen: en net zo makkelijk etiquetteboeken, de biografie van Patty Brard, vergeten Nederlandse schrijfsters van een eeuw geleden of verfomfaaide pockets die zij opdiept uit boekenkastjes. Witteman leest zonder vooroordelen en voor haar plezier. ‘Dat moeten jullie ook eens proberen. Het gaat zo: je slaat een boek open, je leest er een paar bladzijden in, en als je het niets vindt, sla je dat boek weer dicht.’

Marius Huender & Dik Vuik - Het Kralingse Bos

Marius Huender en Dik Vuik kennen het Kralingse Bos door en door. Zij geven er al jaren rondleidingen en publiceerden eerder over het bos. In dit boek is de hele geschiedenis van het grootste stadspark van Rotterdam vastgelegd, een ‘boschpark’ is een beter woord. In het rijk geïllustreerde boek beschrijven zij de ontstaansgeschiedenis van het bos en is er bijzondere aandacht voor de oorlogsjaren. Zij staan stil bij de waarde van de natuur en de biodiversiteit in het gebied, want zoals de auteurs aangeven: ‘Steden worden woestijnsteden zonder dit soort plekken.’

Bibi Dumon Tak – De dag dat ik mijn naam veranderde

De dag dat ik mijn naam veranderde is een aangrijpend verhaal over een vrouw die het contact met dierbaren wordt onthouden en hier terecht zeer boos over is. Anna’s jongere zus Lize overlijdt aan kanker en de ex van deze zus verbiedt haar contact te hebben met haar twee neefjes. De impact op haar leven is groot en roept herinneringen op aan haar jeugd en aan de verstoorde relaties met haar mannelijke familieleden. Bibi Dumon Tak vertelt het verhaal via twee lijnen: het verhaal van de ziekte en het sterfproces van Lize en het verhaal na de dood van haar zus. Het boek is autobiografisch, de auteur stelt op de achterflap dat het is ‘geworteld in een waargebeurde familiegeschiedenis’.

Annelies Verbeke – Dertig dagen

Het verhaal in de roman Dertig dagen beslaat een periode van dertig dagen, Verbeke beschrijft het in dertig hoofdstukken. De hoofdpersoon is Alphonse. Hij komt uit Senegal en was muzikant. Met zijn vriendin Kat is hij verhuisd van Brussel naar de Vlaamse Westhoek, waar hij geld verdient als huisschilder en klusjesman. Iedere dag komt hij bij Vlamingen over de vloer die al snel hun hart voor hem openen. Hij hoort hele persoonlijke en vaak bizarre verhalen. Alphonse heeft iets van een heilige; hij komt mensen in nood tegen en helpt ze met een vanzelfsprekendheid die bijzonder is. Hij stelt zichzelf op zo’n moment geen vragen en oordeelt ook niet.

Peter Groenendijk – je suis Ahmed

In Je suis Ahmed beschrijft journalist Peter Groenendijk Ahmed Aboutaleb als burgemeester van Rotterdam. Maar het boek is meer dan dat, het geeft ook een beeld van vijftien jaar Rotterdamse geschiedenis. De focus ligt op de politiek, maar vanzelf komen daar de problemen van de grote stad bij, en - omdat Aboutaleb een nationale publieke figuur is en zich liet horen in het politieke debat - gaat het ook over landelijke onderwerpen, zoals integratie, drugs, voetbalhooligans, woningbouw en terrorisme. Onze burgermeester was een rouwdouwer die vaak pochte over zijn eigen kwaliteiten, maar door zijn overtuigingskracht en doorzettingsvermogen heeft hij ook veel kunnen betekenen voor de stad.

Ronald van Raak – Spelen met waarden, betalen met gedachten

 

Ronald van Raak zat namens de SP in het parlement en is nu hoogleraar aan de Erasmus Universiteit. Ik las dat hij in ongeveer dezelfde tijd als ik filosofie en maatschappijgeschiedenis studeerde, maar kan mij hem niet meer voor de geest halen. In dit bescheiden boek behandelt hij het denken van de twee grootste filosofen die Nederland heeft gekend. Zij werden beiden lange tijd gehaat, maar ook vereerd. Van Raak legt in kort bestek helder een aantal ideeën van de twee bloot, maar ik begrijp niet helemaal wat zijn inzet is met dit essay.

Pauline Slot - Een jaar met Simon

Pauline Slot las in één jaar in chronologische volgorde alle tweeënvijftig romans van Vestdijk. Ik ben met een vergelijkbaar project bezig – weliswaar niet in één jaar en in willekeurige volgorde – maar voelde verwantschap en wilde haar boek meteen lezen. Haar motieven om het te doen zijn persoonlijk; haar vader was overleden en zij zocht, zoals de achterflap meldt, houvast bij een oude leesliefde. Naast een leesavontuur is het boek ook een persoonlijk verhaal geworden. Met haar moeder gaat het steeds slechter en zij overlijdt aan het einde van het jaar. Maar het persoonlijke zit ook in de manier waarop zij omgaat met Vestdijk in dit ‘gearrangeerd huwelijk’.

Remko van Bork – Rotterdam Popstad

Rotterdam Popstad is een monumentaal naslagwerk over zeventig jaar Rotterdamse popmuziek. Het is meer dan vijfhonderd pagina’s dik en bevat veel fotomateriaal. Het is lastig om zo’n breed onderwerp, met de hang naar volledigheid, behapbaar te presenteren. Popmuziek kent vele genres en bijbehorende subculturen. Kies je voor een chronologische benadering dan krijgt deze diversiteit te weinig aandacht, maar behandel je het puur thematisch dan doe je de ontwikkelingen binnen de popmuziek weer tekort. Remko van Bork combineert dit op een weloverwogen manier. Er zijn hoofdstukken over soul, metal, punk en andere genres en hoofdstukken die een periode behandelen. Ik las het boek met veel plezier en herkenning.

Jan Brokken – De weemoed van de reiziger

Jan Brokken (1949) heeft inmiddels een enorm oeuvre op zijn naam staan. Ik heb een handvol boeken van hem gelezen en waar hij ook over schrijft, het is altijd goed. De weemoed van de reiziger is uit 2025 en bestaat uit veertien verhalen op veertien plekken. Jan Brokken is een reiziger, hij schrijft prachtig over de plekken die hij bezoekt. In deze bundel koppelt hij iedere plek aan een bijzonder persoon zoals een dichter, schrijver of componist. Hij weet daarbij altijd mooi een persoonlijke draai aan het verhaal te geven.

Ine Boermans – Een grillig soort grind

Een grillig soort grind is de derde roman van Ine Boermans. De hoofdpersoon is opgegroeid in een klein dorp, in een gezin met een narcistische vader en een moeder die slechts bij zijn afwezigheid haar dochter van goedbedoelde wijze lessen kon voorzien, terwijl ze met een vriendin rum-cola’s achteroversloeg. Amelia is vooral op zichzelf aangewezen. Ze blikt terug op haar leven om er iets van te begrijpen. 

Olga Tokarczuk – De Jacobsboeken

Het lezen van de Nederlandse versie van Księgi Jakubowe is een uitdaging waar ik enkele maanden over heb gedaan. Dat het boek meer dan negenhonderd pagina’s dik is, is niet de enige reden dat het een werk is waar je de tijd voor moet nemen. Het verhaal gaat over het leven van de zelfbenoemde messias Jacob Frank (1726-1791) en zijn volgelingen, maar het verhaal is universeel en je kunt eenvoudig parallellen trekken met onze tijd. Het boek is zowel fictie als non-fictie, het gaat over geschiedenis, filosofie, ideologie, menselijke verhoudingen, familie, oorlog, liefde en dood. Daarbij houdt Tokarczuk ervan om dingen - ideeën, gewoonten, tradities - om te keren en heeft zij een speciaal oog voor grensgevallen. Het werk is opgedeeld in zeven boeken, het bevat afbeeldingen, citaten in diverse talen en een uitgebreide verklarende woordenlijst. Księgi Jakubowe is uit 2014, de Nederlandse vertaling van Karel Lesman werd in 2019 uitgebracht. Ik vermoed dat dit een van zijn grootste vertaalprojecten is geweest. 

Annelies Verbeke – Slaap!

Gisteren zag ik de film Blue Moon met Ethan Hawke in een schitterende rol van Lorentz Hart, schrijver van talloze liedjes waaronder The lady Is a tramp, My funny valentine en Blue moon. Hij raakt aan lager wal en is vervreemd van zijn samenwerkingspartner, de componist Richard Rodgers. De film speelt grotendeels in één ruimte en bestaat vooral uit dialogen en monologen van Hart. Rodgers heeft net geschitterd op de première van zijn nieuwe musical Oklahoma! die hij schreef met Oscar Hammerstein II. Hart feliciteert hem hiermee, maar is ook verbitterd over dit succes. Hij vindt het verhaal clichématig en zijn haat richt zich op het uitroepteken in de titel, ‘but heartsinkingly aware of how lethally effective it is. He knows a hit when he sees one – and feels himself descending into failure.’ Het uitroepteken in de titel van de debuutroman van Verbeke uit 2003 is even effectief.

Annelies Verbeke – September

In de jaren 2022/2023 bracht uitgeverij Das Mag een serie van twaalf boekjes uit met als titels de maanden van het jaar. Rob van Essen, Saskia de Coster, Bregje Hofstede en andere schrijvers tekenden voor een deeltje. Annelies Verbeke schreef September en las hiervoor haar agenda’s van de afgelopen vijftien jaar door. Zij geeft ermee een beeld van haar leven en ze schrijft tussendoor over kunst en literatuur, waarbij ze blijft gefocust op de maand september.

Marc-Marie Huijbregts – In stukjes

Ik luister trouw de podcast van Marc-Marie Huijbregts en Isa Hoes, ook zag ik meerdere theatervoorstellingen van Marc-Marie. Hij vertelt zowel in de podcast als op het podium veel over zijn werk als acteur, cabaretier en televisiemaker, op een toon die ik erg grappig vind. Marc-Marie in stukjes uit 2014 sluit hier naadloos op aan. In zeventien hoofdstukjes gaat het over zijn ouders, zijn jeugd in Tilburg Noord, zijn eerste baantjes, het doen van audities en meer. 

Wieslaw Mysliwski - Het paleis

Pałac is de zesde roman van de Poolse schrijver Wiesław Myśliwski (geboren 1932) die vertaald is in het Nederlands; wederom deed Karol Lesman dit op schitterende wijze. Het paleis is een vroeg werk, uit 1970, en met nog geen driehonderd pagina’s een stuk dunner dan de andere vijf vertaalde romans. Het verhaal speelt op het Poolse platteland en meandert nog meer dan in zijn latere romans. Het is vlak voor het uitbreken van een oorlog en de landheer heeft met zijn entourage het paleis verlaten. De hoofdpersoon is de herder Jacob die alleen het paleis binnenloopt en zich vergaapt aan de weelde. De roman is één lange monoloog van deze herder.

Bibi Dumon Tak - Rimpeling

Ik heb weinig van Bibi Dumon Tak gelezen, maar alles wat ik van haar las vond ik geweldig. Heel mooi was ook de uitzending van Zomergasten waarin zij een paar jaar geleden te gast was. Rimpeling is een novelle met een hoofdpersoon die op de eerste pagina door een val overlijdt. In de terugblik op haar leven weet Dumon Tak klein geluk, aangedaan leed en eenzaamheid goed te combineren. Daarbij bevat het verhaal een spannend element en speelt dierenliefde een grote rol in het beschreven leven. Het wordt allemaal gepresenteerd in een prachtige, directe stijl. Af en toe is de toon opgewekt, maar het verhaal maakt ook zeer weemoedig.

Mariken Heitman – De wateraap

Van Mariken Heitman las ik eerder De mierenkaravaan. De wateraap is haar succesvolle debuut uit 2019. In beide boeken speelt natuur een belangrijkje rol, in De wateraap wil biologiestudent Elke afstuderen op de hypothese dat de voorouders van de mens een periode in de evolutie deels waterdieren waren. De theorie wordt door wetenschappers niet meer serieus genomen, maar Elke reist naar Wenen om daar onderzoek te doen bij Lena, die eerder een boek schreef over de wateraap. Elke is misschien minder geïnteresseerd in de wetenschappelijke bewijsbaarheid van de theorie, maar meer in overgangsvormen in het algemeen: het idee dat de mens deels een waterdier is en dat ze zelf ook maar ten dele een vrouw is.