Mijn verzameling Simon Carmiggelt staat in een gangkast, die verder gevuld is met stripboeken en kinderboeken. Als ik geen zin heb in zware kost pak ik graag een deeltje uit het verzameld werk. Zijn verhalen blijven leuk, ondanks dat ik de meeste al eerder heb gelezen en nog goed kan herinneren. Zij vervelen dus niet. Om even de sfeer weer te geven, citeer ik Carmiggelt uitgebreid
De Vlaaming Paul Verhaeghe is een bekende auteur. Hij schrijft veel over psychische problemen, die hij relateert aan maatschappelijke ontwikkelingen. Met zijn boeken, waaronder Het einde van de psychotherapie (2009) en Intimiteit (2018), bereikt hij een groot lezerspubliek. Houd afstand raak me aan is een bondig en actueel boek, waarin hij onderzoekt welke invloed de coronacrisis heeft op ons welzijn.
Sanneke van Hassel is met name bekend om haar korte verhalen. Zij publiceerde zes verhalenbundels en wordt gezien als ambassadeur van het korte verhaal. Daarnaast schreef zij twee romans. Misschien minder bekend is haar non-fictie werk. Zij schreef bijvoorbeeld de verhalen bij het RET-fotoboek Check-in Check-uit. De foto’s in dit RET-boek zijn van Carel van Hees. Veel werk van Van Hassel heeft een link met Rotterdam. Niet verwonderlijk dus dat het vijfde deel in de reeks essays van Roterodamum door haar is geschreven.
Viktor is het succesvolle debuut van Judith Fanto. Ik las de achtste druk. De roman heeft net de Hebban Debuutprijs 2020 gewonnen. Ik verwacht dat Viktor vaker in de prijzen zal vallen. Het boek heeft alles in zich om een bestseller te worden. Viktor is een familiegeschiedenis. De hoofdpersoon Geertje van den Berg gaat op zoek naar de ware geschiedenis achter Viktor, de broer van haar grootvader. Het verhaal schakelt tussen Geertje als student in de jaren negentig en het verhaal van haar familie in Wenen aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog. De twee verhalenlijnen verlopen chronologisch en bewegen naar elkaar toe. Heel knap weet Fanto spanning in de ene lijn over te brengen op de andere.
Er zijn diverse redenen te bedenken om een boek vanuit het Engels naar het Nederlands te vertalen. De uitgever kan hopen op commercieel succes of de uitgever vindt een boek inhoudelijk zo belangrijk dat de Nederlandse lezer dit niet onthouden mag worden. De achtergrond van de vertaling van Call it a day van Joseph Samuel is opmerkelijk. De roman was een van de favoriete boeken van Bob den Uyl. Hij wilde het boek zelf graag vertalen maar het is er niet van gekomen. Vertaler Mark van Leeuwen is fanatiek bewonderaar van Bob den Uyl en bovendien nauw betrokken bij Uitgeverij Vreugdenberg. De stap was daarom snel gezet, vooral omdat Call it a day gewoon een heel fijn en uiterst humoristisch boek is.
Na het lezen van Het huis van de wisse dood ben ik op zoek gegaan naar meer boeken van de Frans-Egyptische schrijver Albert Cossery. De verhalenbundel Les hommes oubliés de Dieu uit 1941 is zijn prozadebuut. Deze vertaling van (wederom) Mirjam de Veth is uit 2010 en ook uitgegeven bij Coppens & Frenks.
Ik ben een groot liefhebber van het werk van de Tsjechische schrijver Karel Čapek (1890-1938). Bijna alles wat er van hem is vertaald in het Nederlands heb ik gelezen. Blij verrast was ik met deze recente uitgave van de Slavische Cahiers. Het toneelstuk De witte ziekte schreef Čapek in 1936, vlak voor zijn dood. Het stuk werd in 1937 opgevoerd en verfilmd. In datzelfde jaar werd het in diverse talen vertaald en opgevoerd, onder andere in Nederland op 25 april 1937. Deze nieuwe Nederlandse vertaling is van Kees Mercks.
Sinds een paar jaar is de wolf terug in Nederland. De publieke belangstelling voor deze bijzondere diersoort is flink toegenomen. Zowel liefhebbers als critici laten zich horen. De Duitse wolvenonderzoeker Elli H. Radinger behoort duidelijk bij de liefhebbers. Zij noemt zichzelf een wolfaholic. De wijsheid van wolven kwam uit in 2017. Radinger heeft veel groepen wolven geobserveerd in met name het Yellowstone National Park in de VS. Later in haar boek bespreekt zij ook de terugkeer van de wolf in Duitsland.
De journalist Peter Pomerantsev werd in 1977 geboren in Kiev. Zijn vader Igor vluchtte met zijn gezin naar het Westen en werkte onder andere voor de BBC World Service. Zijn moeder, die geen rol speelt in dit boek, is documentairemaker. Op Internet las ik dat Peter Pomerantsev werd geboren in Rusland. Dit klopt niet, Kiev is nu de hoofdstad van Oekraïne, in 1977 was de Oekraïne één van de vijftien Sovjetrepublieken binnen de Sovjet-Unie.
Nu ik vijftien delen verzamelde kronkels in huis heb en de temperatuur aardig is opgelopen grijp ik graag naar een deeltje om in alle rust de verhalen van Carmiggelt te herlezen. Veel valt er niet over te zeggen, behalve dat de wereld waarin de verhalen zich afspelen voorgoed is verdwenen.
