zondag 15 september 2013

Haruki Murakami – Norwegian Wood


Murakami is immens populair; hoe kan dat? Dit is het tweede boek wat ik van hem lees. Het is waar, je blijft er in doorlezen. Toch ben je na afloop niet helemaal tevreden. Het verhaal is dun: een nogal in zichzelf gekeerde jonge student wordt volwassen en voelt dat hij moet kiezen tussen de depressieve jeugdvriendin en een excentrieke medestudente. De hoofdpersonen in het boeken drinken, zingen liedjes, vertellen over hun jeugd en familie, wandelen heel wat af, vrijen en plegen zelfmoord.

In dit boek geen gekke dingen als pratende katten of toverbossen. Murakami’s stijl is niet bijzonder mooi, maar, je leest toch door. Het heeft een beetje het effect van het lezen van thrillers of een leesbeleving die ik heb bij Grunberg of Bret Easton Ellis. Het is goed, maar het had ook honderd pagina’s meer of minder kunnen zijn. Het kabbelt door, het had net zo goed anders kunnen gaan. Kortom, het zijn geen noodzakelijke boeken.

In Norwegian Wood gaan op den duur de details tegenstaan: alle treinstations waar de hoofdpersoon heengaat, wat hij precies eet, etc. Wel is aantrekkelijk dat je Japan ervaart als een volledig land: bergen, steden, platteland en de mogelijkheid om lange reizen te maken. Nederland is wat dat betreft maar een half af landje, waar eigenlijk niks gebeurt, een geamputeerd deel van Duitsland. Mogelijk gaan we binnenkort de film zien.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten