zaterdag 20 mei 2017

Erik Valeur – Het zevende kind

‘Het zevende kind’ werd in 2013 na het uitkomen van de vertaling al gauw een bestseller in Nederland. In Denemarken was het boek van Erik Valeur, zijn debuutroman, met prijzen overladen. Het boek is een literaire thriller, maar veel beter dan wat er in Nederland onder deze noemer wordt geproduceerd. ‘Het zevende kind’ is een ideaal vakantieboek: spannend, goed geschreven, een tikje diepzinnig en dik. Net als in veel Deense politieseries lijkt de misdaad verweven met het politieke establishment.


Bij het bespreken mag ik niet  teveel over de inhoud schrijven. Ik beperk mij tot het uitgangspunt voor het mysterie. Het kindertehuis Konslund viert een jubileum. Enige weken ervoor ontvangt een aantal mensen een anonieme brief die verwijst naar een bijzonder periode van het tehuis. Konslund vangt adoptiekinderen op en plaatst deze bij nieuwe ouders. Het geheim draait om zeven kinderen die begin jaren zestig tegelijkertijd in de olifantjeskamer lagen. Een foto van de zeven is opgenomen in de brief, evenals een naam.

Erik Valeur beschrijft het verhaal grotendeels vanuit het gezichtspunt van een bewoonster in het tehuis. Langzaam leer je de zeven personages kennen: een is quizmaster geworden, een ander astronoom, een derde is de politiek ingegaan. Allemaal hebben ze iets ergs meegemaakt in hun jeugd. De relatie met de pleegouders was soms ingewikkeld. De zeven weten niet waar zij vandaan zijn gekomen.

De zoektocht van een journalist en van enkele andere personages bouwt Valeur mooi op. Hier en daar duurde het mij iets te lang voordat de volgende stap werd onthuld. En hij legt iets teveel nadruk op het feit dat adoptie altijd een uiterst traumatische ervaring is. Erik Valeur gaf tijdens een interview aan dat het boek sterk autobiografisch is. Dat kan ermee te maken hebben.

De stijl is aangenaam, maar ik ben wat allergisch voor gekke bijnamen, zoals de Heksendokter of de Burgerkoning. Een hoofdrolspeler die steeds belangrijker wordt in het boek is ‘Het Lot’. Af en toe zoomt Valeur uit het verhaal en staat stil bij een wrede toevalligheid, waarbij het Lot in zijn handen wrijft.


Ik had betrekkelijk snel in de gaten hoe de vork in de steel stak. Ik werd hierin bevestigd door een hint van de schrijver. In een korte scene gaat er iemand voor een boekenkast staan om de titels van de boeken aan het zicht te onttrekken. Valeur noemt vervolgens wat titels. De inhoud van één boek bevat een aanwijzing. Ik hoop niet dat ik hiermee iemands leesplezier wegneem. Wanner je ‘Het zevende kind’ gaat lezen ben je deze vage hint al weer lang vergeten, hoop ik. Waarschijnlijk zitten er meer van dit soort aanwijzingen in het boek, want zo’n boek is het wel.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen