Ik lees niet vaak een thriller en van Michael Berg had ik ook niet eerder een boek gelezen. Hij is een succesvol thrillerschrijver en won dit jaar de gouden strop. Binnenkort interview ik hem, samen met Mathijs Deen, waar ik wel alles van gelezen heb. Het derde deel van de trilogie De Mergellandmoorden verschijnt in het najaar, de eerste twee delen lees ik binnenkort. Ik zie je is uit 2019 en geeft naast een spannend verhaal ook een beeld van een schrijfster die worstelt met een writer’s block.
De Engelse Carol Brodie krijgt na drie succesvolle thrillers al jaren geen goed verhaal meer uit haar pen. Ze besluit naar Frankrijk te gaan, waar zij een groot vakantiehuis heeft gehuurd om ongestoord te kunnen schrijven. In terugblikken wordt duidelijk dat zij deze plek nabij Mont Ventoux niet zomaar heeft uitgekozen en dat haar vertrek ook een vlucht voor haar man is geweest. Carols vader overleed toen zij nog jong was. Zij verhuisde met haar moeder naar een goedkopere woning en al jong moest zij voor het gezin de kost verdienen. Tijdens een schrijfcursus werd zij ontdekt en later beroemd. De man waar zij inmiddels mee samenwoonde steunt haar niet echt in haar succes.
Tijdens gespreken met haar therapeut komt Carol er langzaam achter dat zowel het verdriet om haar vader als haar wat autoritaire man het schrijven in de weg zitten. Het dorp in Frankrijk waar zij voor acht weken heen gaat, is de plek waar zij voor het laatst samen met haar ouders een gelukkige tijd beleefde. In het eerste deel van het boek wordt deze achtergrond uit de doeken gedaan en, opmerkelijk voor een thriller, het eerste gewelddadige moment vindt pas plaats na ruim honderd pagina’s. Je voelt al langer aan dat er iets staat te gebeuren omdat Carol dagelijks de mysterieuze overbuurvrouw via een telescoop begluurd en de achterflap al meldt dat deze buurvrouw door een man wordt aangevallen. Deze kennis maakt het verhaal niet minder spannend. Wat er daarna gebeurt geef ik natuurlijk niet prijs. Wel is duidelijk dat Carol geen politie inschakelt, maar zelf op onderzoek uitgaat. Er volgen meer bespiedingen, achtervolgingen, gevaarlijke situaties en uiteindelijk een goede afloop.
Hoewel Carol heel menselijk wordt neergezet zitten er ook wat clichématige dingen in het personage. Zo worstelt zij met haar drankgebruik en sigarettenverslaving en wordt dit keer op keer benoemd; iets te vaak naar mijn smaak. Ook zijn er voortdurend problemen met wifi en het starten van haar computer, wat op den duur gaat vervelen. Maar het leuke van deze thriller is dat het verhaal meerdere verhaallijnen heeft naast het thriller-verhaal. Zo weet Michael Berg goed de stress van het niet kunnen schrijven weer te geven en laat hij zijn personage ook dingen zeggen over haar schrijverschap. Ze zoekt bijvoorbeeld naar een nieuwe vorm, maar besluit toch door te gaan op hetzelfde genre: ‘Veel lezers houden van hapklare brokken, van één verteller en van niet te veel tijdsprongen. Hoe simpeler, hoe beter. Als het verhaal maar goed is.’ Het verhaal van Ik zie je is niet simpel, wel goed.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten