zaterdag 31 december 2016

Anna Levander – M.

Na deel één en twee van de Morten trilogie volgt vanzelf het lezen van deel drie. Ben je van plan de eerdere delen te lezen, lees dan nu niet verder. De titel van dit deel is tot M. ingekort, wat staat voor de fictieve persoon waar Esther in haar dagboek aan schrijft. 

Esther is de ex-vrouw van Morten en zit vast op verdenking van moord op de vorige spindokter van Morten. Haar zaak lijkt kansloos, maar zij weet de publieke opinie en de rechter voor zich te winnen.

Morten komt nog meer onder vuur te liggen wanneer zijn vuile politieke spel onthuld dreigt te worden door zijn huidige spindokter Marijn Flanders. De wurging van Morten aan het eind van deel twee heeft zij overleefd, maar alle kopieën van het alles onthullende boek over haar baas lijken verdwenen. Ook heeft zij last van geheugenverlies.

Mortens politiek houding is cynisch. Het aanvankelijke succes van zijn heropvoedingskamp slaat om. Sluiting is nodig. “Hij had er goede sier mee gemaakt, maar het effect was nu wel uitgewerkt en politiek ging hij toch een andere koers varen.” Partijgenoot Mo beseft uiteindelijk dat de politiek een slangenkuil is. Beiden pogen het tij te keren.

De vijanden van Morten spannen samen om hem eronder te krijgen; het zijn allemaal vrouwen, die maar één ding willen: wraak! Het boek wordt hier wat onrealistisch. Gebeurtenissen hangen van toevalligheden aan elkaar. Morten trekt zich na zijn instorting tijdelijk terug. Hij houdt zich schuil ergens aan de Franse kust, terwijl de vrouwen zijn val in gang zetten. Op het laatste moment duikt er een nogal ongeloofwaardige redder op. Is Morten op tijd om terug te slaan? Wint de vrouwencoalitie? Of weet Mo boven zichzelf uit te stijgen.


Na drie delen is het onderwerp Mortenn wel uitgemolken. Annet de Jong en Dominique van der Heyde hebben het eind van M. de mogelijkheid voor een vervolg open gelaten. Ik zeg: niet doen.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen