De Rotterdammer Rein Hannik schreef eerder twee meesterlijke boeken: Coef, over zijn getraumatiseerde moeder, en de roman Keukendrinkers, die in 1979 speelt en waarin hoofdpersoon Rinus pogingen onderneemt een vaste baan te krijgen. Dezelfde Rinus is samen met Rogge het hoofdpersonage in Liever geen bloemen. Het verhaal speelt aan het eind van de vorige eeuw: de millenniumwisseling is al in zicht. De twee veertigers willen echt iets van hun leven maken en besluiten een wietplantage te starten.
Het verhaal van de twee mislukkelingen is met veel humor geschreven. De setting is de straat waar Rogge woont. Hij diende ooit in het Nederlandse leger, maar is nu arbeidsongeschikt. Rinus heeft ook geen vaste baan; hij verdiende wel eens wat geld met het schrijven van filmrecensies. Hij kreeg pas een kleine erfenis en heeft het plan opgevat om samen met Rogge rijk te worden met de wietteelt. Zijn droom is eigenlijk om een cultvideotheek te beginnen. Met de wiet kan hij geld verdienen om te investeren in deze droomonderneming. Het huis van Rinus is niet geschikt voor de plantage, dus besluiten de twee de woning van Rogge hiervoor te gebruiken. Rinus trekt tijdelijk bij hem in en al snel maakt hij kennis met enige buurtbewoners.
Het verhaal volgt een strak schema. De figuren die opduiken tijdens het opzetten van hun onderneming keren telkens terug. Ze zijn wat clichématig neergezet, maar maken wel degelijk een ontwikkeling door. De postbode is de zoon van de kapper in de straat. Hij hoopt ooit de zaak van zijn vader over te nemen en er een luxe-relaxkapper van te maken. Hij ontvouwt zijn plannen aan iedereen die het wil horen, komt geregeld bij de twee ondernemers op de koffie en wordt steeds opdringeriger. De wijkagent is ook een vaste bezoeker. Hij drinkt zijn koffie met een scheutje van het een of ander, houdt de buurt ondertussen scherp in de gaten, maar dit wordt niet gewaardeerd door zijn superieuren. Dan is er nog een hysterische buurvrouw, een zeer verdachte overbuurman, een kroegbaas die goede raad geeft en de eigenaar van een dumpzaak, waar Rinus zijn spullen haalt om het huis optimaal te beveiligen tegen de buitenwereld.
De twee beginnen enthousiast en noemen zich ondernemers. Criminaliteit zien ze als een ruwe vorm van ondernemen, maar zij beoefenen silent crime: ‘een subtiele vorm van criminaliteit, versus een schreeuwerige dus.’ Terwijl Rinus zich op de beveiliging stort en veel geld uitgeeft aan onder meer een verrekijker en een luchtbuks, richt Rogge zich op de bouw van de plantage. Hij gaat zeer secuur te werk en denkt na over ieder detail, zodat het eindresultaat steeds verder uit beeld komt. Ze laten zich adviseren door een neef met gladde praatjes, dat wil zeggen: hij dringt zich op en ziet grote mogelijkheden. Ze laten zich aanvankelijk meeslepen door deze jongeman, die uiteindelijk maar een klein hartje heeft, maar de twee blijven ook nuchter.
Alle karakters in de roman streven een droom na, waarvan de buitenwereld al snel in de gaten heeft, dat het op niets zal uitlopen. En misschien zien zij dat zelf ook wel in. De buurvrouw zal niet doorbreken als beroemde zangeres en de luxueuze kapperszaak zal er nooit komen. Misschien dat alleen de barman, die ooit stuntman was in de VS, erin geslaagd is zijn droom te verwezenlijken door het openen van dit café in Americana-stijl. Hij ziet vanachter de bar het scherpst waar iedereen mee bezig is.
Uiteraard loopt de onderneming op een mislukking uit. Dit is geen spoiler, want dat begrijpt de lezer al bij lezen van de achterflap of anders bij de eerste kennismaking met de twee hoofdpersonen. Toch zijn zij geen echte losers. Het zijn aardige mannen, die gewoon niet helemaal passen in de jachtige maatschappij waarin zij leven. De meeste andere personages laat Rein Hannik op spectaculaire wijze ontsporen. Dit is wat over de top, maar het past wel bij het slapstickachtige karakter van boek. Liever geen bloemen is vooral een geestig boek, maar het laat ook een spiegel zien van een maatschappij waarin mensen zich - soms tevergeefs - door te dromen overeind weten te houden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten