Het is alweer een paar jaar geleden dat ik een roman van Thomas Verbogt las. Ik ben een liefhebber van zijn werk, maar vooral zijn latere romans zijn doortrokken van nostalgie en melancholie, wat voor mij soms iets te veel van het goede is. De verdwijning is uit 1999 en is een bijzonder boek. De hoofdpersoon is, zoals vaker in zijn romans, een man die zoekend en relativerend door het leven gaat, en wat cynische trekjes heeft. Hij komt in een stadje terecht, waar Verbogt de lokale culturele elite neerzet alsof zij in een klucht spelen. Het verhaal is daarnaast ook spannend. In het begin van het verhaal komt de hoofdpersoon bij toeval in een criminele situatie terecht.
De hoofdpersoon Vic heeft een onduidelijk verleden. Hij is journalist, is waarschijnlijk net gescheiden en woont tijdelijk in Scheveningen. Zijn vriend Wouter biedt hem aan een jaar in zijn huis te komen wonen, omdat hij zelf dan in Amerika zit. Zijn nieuwe woonplaats is een provinciestad zoals Nijmegen of Arnhem. Hij reist erheen met de trein, zonder veel bagage mee te nemen. Onderweg maakt hij iets zeer merkwaardigs mee. Er is een stroomstoring en de trein staat stil in een onbekende plaats. Vic wil zijn vriend bellen, maar de telefooncel is kapot. Hij belt bij een willekeurig adres aan om te vragen of hij even mag bellen. Er wordt opengedaan door een oudere man, die op hem lijkt te hebben gewacht. Hij is een crimineel die kennelijk iets verkeerds heeft gedaan en een huurmoordenaar verwachtte. De man verzet zich niet en biedt Vic zelfs een wapen aan om het werk snel af te ronden.
Wat er precies aan de hand is, daar komt de lezer pas veel later achter, maar in de loop van het verhaal blikt de schrijver regelmatig terug op deze gebeurtenis. Vic is binnen de kortste keren ingeburgerd in het stadje, waar de cultuurminnaars elkaar dagelijks treffen op feestjes of in dat ene café. De kunstenaars, schrijvers, journalisten en lokale kunstbobo’s vormen een samengebald geheel van drankzuchtige, roddelende en vreemdgaande dames en heren. De beschrijving ervan is nogal clichématig, maar daarom niet minder grappig, want het zegt ook iets over hoe er vanuit de Randstad wordt neergekeken op cultuur in de provincie.
Verbogt weet treurigheid altijd goed te omschrijven, een wat langer citaat: ‘Zoals de meeste steden in dit land, heeft ook deze stad slechts één gebeurtenis van belang gekend, de Tweede Wereldoorlog, een gebeurtenis die, nu de eeuw doodmoe is, langzaam wegzakt in de plooien van de tijd. De mensen die van de gebeurtenis geschiedenis maakten, zijn bijna allemaal dood, de meeste al lang vergeten. Na de oorlog is er in de stad niets meer gebeurd. Ja, de stad dijde uit. De mensen kwamen en gingen, stierven, werden geboren. Het meest opvallende aan de stad zijn de architecten die haar volstrekt smakeloos hebben opgekalefaterd, een ander woord is er niet voor.’
Vic komt in contact met Ilse, die wat buiten de groep staat en die iets mysterieus over zich heeft. Zij krijgen een liefdesrelatie maar houden dit geheim. Dan verdwijnt Ilse plotseling. Niemand weet wat er is gebeurd, maar iedereen, inclusief de politie, denkt dat Vic er iets mee te maken moet hebben, vooral omdat hij er nogal emotieloos blijft onder haar verdwijning. Verbogt werkt vervolgens naar een verrassende climax toe, waarbij hij de lezer nu en dan op het verkeerde been zet. De verdwijning is een prettig geschreven, zowel spannende als geestige roman, een uitstekend boek voor in de zomervakantie.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten