Naast Een Raskolnikov verscheen er dit jaar nog een boek van Emmanuel Bove in Nederlandse vertaling. Is er sprake van een opleving in interesse? Ik zag de twee titels in meerder boekwinkels liggen. Een vrijgezel is door uitgeverij Vleugels uitgebracht en is net als Een Raskolnikov vertaald door Kiki Coumans. Een vrijgezel is een typisch Bove-verhaal, met een tobberige, eenzame, mannelijke hoofdpersoon. Albert Guittard is echter socialer en ondernemender dan veel andere personages bij Bove. Tragisch is hij wel.
Guittard is een zestigjarige vrijgezel die zich na een werkzaam leven als directeur van een goed lopende firma heeft teruggetrokken aan de Zuid-Franse kust. Hij lijkt een man van de wereld, maar alleen in zijn werkkamer, alleen met zijn gedachten, overheerst de frustratie. Hij had gehoopt dat hij zich volledig zou kunnen storten op zijn twee geneugten: de liefde en de kunsten. ‘Hij had gedacht dat die geneugten zich in groten getale aan hem zouden voordoen vanaf de dag waarop hij het directeurschap van zijn firma zou opgeven, en zijn eerste desillusie was geweest dat er niets gebeurde.’
Dan trekt hij er zelf op uit en bezoekt hij het echtpaar Penner. Hij beeldt zich in op mevrouw Penner, Clotilde, verliefd te zijn en wil met haar een liaison beginnen. Zij ontvangt hem koel en houdt hem op afstand. Haar man wil hem spreken, bekent omstandig dat hij verliefd is op een andere vrouw en vraagt Guittard om een gunst. Later blijkt Clotilde hiervan op de hoogte en Guittard voelt zich bedrogen. Dit soort wendingen komen later geregeld voor in het verhaal. Er duikt een andere vrouw op, die hij prompt als mogelijke liefdespartner ziet, maar die niks van hem moet hebben. Het hoofd van de hoofdpersoon draait op volle toeren. Hij schat situaties verkeerd in, denkt dat de vrouwen interesse in hem hebben en wordt ondertussen uitgelachen.
Hij ziet soms zijn denkfouten in, wat zijn wantrouwen verder voedt, en ontwikkelt een angst om voor de gek gehouden te worden. Via een kronkelredenering besluit hij een oude vriendin te vragen naar Nice te komen. Hij is nooit verliefd op haar geweest en wil haar inzetten om een andere vrouw te veroveren, maar uiteindelijk trouwt hij met haar. De verwikkelingen krijgen aan het einde van het verhaal iets slapstickachtig, maar het mooie zit hem in de discrepantie tussen zijn verlangens en zijn gedachten en de handelingen van de mensen om hem heen, waarbij het soms onduidelijk is of deze buitenwereld observaties van Guittard zijn of van de alwetende verteller. Deze mensen om hem heen worden door vertaalster Coumans vrienden genoemd, maar dat zie ik niet zo. Ze zijn zo mogelijk nog egoïstischer en eenzamer dan Guittard.
Tijdens het malen en voortdurend interpreteren van de hoofdpersoon lijkt deze te vergeten wat hij eigenlijk zelf wil. Hij heeft dus een vrouw getrouwd, waar hij niet van houdt. Hij benoemt dat hij gelukkig is, maar niets wijst hier eigenlijk op. Hij is geen vrijgezel meer, maar zijn leven is misschien wel eenzamer, met een vrouw die hem kritiekloos volgt, dan toen hij dat wel was.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten