Ik luister trouw de podcast van Marc-Marie Huijbregts en Isa Hoes, ook zag ik meerdere theatervoorstellingen van Marc-Marie. Hij vertelt zowel in de podcast als op het podium veel over zijn werk als acteur, cabaretier en televisiemaker, op een toon die ik erg grappig vind. Marc-Marie in stukjes uit 2014 sluit hier naadloos op aan. In zeventien hoofdstukjes gaat het over zijn ouders, zijn jeugd in Tilburg Noord, zijn eerste baantjes, het doen van audities en meer.
Als jongeman moet Marc-Marie en wonderlijke figuur zijn geweest. Hij benoemt enkele malen in het boek dat hij meer dan 100 kilo woog en bijna permanent een regenjas aanhad en sjaal om zijn hoofd had gewikkeld. Hij schaamte zich voor zijn lichaam en dat heeft veel te maken met zijn vader, een man die dagelijks in de kroeg zat en eens veel geld verloor door verkeerde beleggingen. Het gezin moest toen naar een krappe flat verhuizen. Na twee dochters en een zoontje dat kort na de geboorte overleed was daar Marc-Marie. Hij voldeed niet aan de hoge verwachtingen die zijn vader had van een zoon. Met zijn lange blonde haar en hoge stem werd Marc-Marie vaak voor een meisje aangezien. Eigenlijk vond hij dat niet eens zo erg; wel vond hij het vreselijk dat zijn ouders dat dan gingen rechtzetten en er een gesprekje vol misverstanden en vreemde blikken volgde.
Hij groeide eigenlijk op tussen vrouwen: zijn moeder, zijn twee zussen en de buurvouw die dagelijks over de vloer kwam. Zijn zussen hebben nog herinneringen aan een vader die met hen speelde, hij niet. ‘Tegen de tijd dat ik opgroeide deed hij dat niet meer. Hij was meer bezig met zijn werk en met de drank, met alles buitenshuis eigenlijk. Ik zag ons gezin ook altijd meer als Mijn moeder, mijn zussen en ik, waarbij mijn vader als een soort kostganger af en toe binnenschoof. Daarom waren de vakanties ook altijd zo stressvol, we waren niet gewend om zo lang bij elkaar te zijn.’
Wat hij beschrijft in deze stukjes is best tragisch: een vaak dronken vader en een liefhebbende moeder, beiden jong overleden. Hij groeide op in armoede en via allerlei baantje en een mislukte opleiding op de sociale academie brak hij uiteindelijk door als cabaretier. Maar de toon is overal luchtig en soms afstandelijk, maar dit maakt zijn verhaal niet minder aangrijpend. Hij schrijft op een simpele, directe manier, dit is de toon die precies bij hem past. Hilarisch is een scène waar hij als figurant in een film speelde en zonder uitleg de set werd opgestuurd. Hij begreep niet dat hij alleen decor was en moest stilzitten. Mooi is ook hoe hij de ontmoeting met zijn latere man Karim beschrijft; ze zagen elkaar voor het eerst in een koffiehuis waar beiden de krant lazen. Hij keerde een dag later op dezelfde tijd terug en Karim zat er weer. Marc-Marie in stukjes is een hele leuke aanvulling voor liefhebbers van zijn podcast.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten