Bibi Dumon Tak - Rimpeling

Ik heb weinig van Bibi Dumon Tak gelezen, maar alles wat ik van haar las vond ik geweldig. Heel mooi was ook de uitzending van Zomergasten waarin zij een paar jaar geleden te gast was. Rimpeling is een novelle met een hoofdpersoon die op de eerste pagina door een val overlijdt. In de terugblik op haar leven weet Dumon Tak klein geluk, aangedaan leed en eenzaamheid goed te combineren. Daarbij bevat het verhaal een spannend element en speelt dierenliefde een grote rol in het beschreven leven. Het wordt allemaal gepresenteerd in een prachtige, directe stijl. Af en toe is de toon opgewekt, maar het verhaal maakt ook zeer weemoedig.

Marthe valt van de trap wanneer zij een langpootmug wil redden. Haar leven staat in het teken van de zorg voor dieren. Ze is met pensioen, familie heeft zij niet en haar enige vriend is een dierarts die haar geregeld zieke en gewonde duiven brengt die Marthe verzorgt en weer vrijlaat. Na haar val verandert er op het oog niets, alleen een muis die achter de plinten woont merkt een verschil op. Het huis ondergaat echter een dramatische verandering. De spullen in het huis die voor Marthe betekenis hadden veranderen in één klap in willekeurige voorwerpen. De hulpdiensten nemen het huis over: dingen worden uit laden getrokken, een adressenboekje geeft summiere informatie en een taxateur doet een wonderlijke vondst. 

 

Dumon Tak vertelt het verhaal heel afgewogen: zij schakelt tussen het heden waarin het huis wordt betreden door vreemden en scènes uit het leven van Marthe: zoals de zorg voor de vogels in haar tuin en de gevolgen van een traumatische gebeurtenis uit haar jeugd. Ze wisselt soms van perspectief en bekijkt de wereld vanuit een vogel, een muis of een langpootmug. Ook het huis lijkt een personage van waaruit de dood van Marthe wordt beschouwd. Je ziet zo in deze perfectie novelle een heel leven voor je; een leven dat de auteur ook vergelijkt met levens van dieren, ter afsluiting een citaat: ‘Of Marthes geschiedenis zou blijven of dat zij werd uitgewist, hing af van onbekenden. Maakt het Marthe iets uit? Waarschijnlijk niet, nu de duiven in veiligheid waren gebracht. Zij zou denken: er is geen dier dat zich zorgen maakt over zijn nalatenschap. Als het sterft draagt het alles over, inclusief zichzelf. Alleen de mens heeft er een heel systeem omheen bedacht, omdat hij als enige soort meer bezit dan hij kan dragen. Dus toe, maar doe wat je moet doen maar spaar de planten.’