maandag 31 augustus 2015

L.H. Wiener – Ochtendwandeling


De naam L.H. Wiener ken ik al heel lang. Ik kan mij niet herinneren iets van hem gelezen te hebben. Nu ik mij stort op het Nederlandse korte verhaal, ontkom ik niet aan hem. ‘Ochtendwandeling’ is uit 1996 en bevat 13 verhalen. De meeste ervan zijn uitstekend.


Het eerste verhaal heet ‘Op zaterdagmorgen na de lessen’ en gaat over de dood van een leerlinge. De verteller is een leraar Engels, die een speciale band had met deze leerlinge. Wiener vertelt het verhaal achterstevoren. Hij gebruikt simpele bewoordingen, maar in amper tien pagina’s weet hij je helemaal mee te slepen.

Niet alle verhalen zijn zo compleet. De twee verhalen naar aanleiding van een contactadvertentie, ‘Brief onder nummer’ zijn vooral grappig. De verteller, die sterke gelijkenis met de schrijver vertoont, krijgt natuurlijk niet waar hij op hoopte. Als hij al ergens op hoopte. Het eerste van de twee verhalen begint zo:

“Vijanden zijn als vrienden, je kunt niet zonder ze. Althans niet gemakkelijk. Mijn noodlot is dan ook tweeledig: enerzijds krijg ik met zo goed als ieder persoon die mijn levenspad kruist na verloop van tijd strijd, anderzijds echter krijg ik na verloop van tijd met iedere vijand medelijden en dat is heel vervelend, want zo houdt men uiteindelijk niemand over.”

Een van de beste verhalen is ‘Bauers gelijk’, een actueel verhaal. De leraar bezoekt een café waar hij na afloop van een bestuursvergadering van de Stichting Schouwburg en Muziektheater de sterke behoefte heeft zich door te spoelen met bier. Hij overdenkt wat er is gebeurd met zijn functioneren in dat bestuur en met de schouwburg.

Een nieuwe energieke directeur heeft het bestuur in zijn greep. Een duur rapport, opgesteld door een vriendje van de directeur, geeft aan om korte metten te maken met de oude organisatie. De leraar vindt het pijnlijk, maar voelt zich ook machteloos.

Een dronkenlap in het café spreekt hem aan. Het blijkt toevallig een medewerker van de schouwburg te zijn. En nog toevalliger, de leraar heeft samen met de directeur de dag erop een gesprek met hem over zijn slechte functioneren. De agressie die de medewerker met kater de volgende dag uit is voor de leraar meer dan begrijpelijk.

De enige kleine ergernis in ‘Ochtendwandeling’ is de spelling die Wiener hier en daar hanteert. Hij schrijft satanies, sadisties, enzovoorts. Ik vind deze schrijfwijze onprettig.

Tot slot een leuk citaat uit deze mooie bundel, die mij heeft verleid om meer van L.H. Wiener te gaan lezen. “De meeste boeken staan vol modieuze onzin en bedrog en hadden beter niet geschreven kunnen zijn."

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen