Deze dikke verzameling jazzverhalen en - gedichten met de titel Swingkoning werd uitgebracht ter gelegenheid van de Boekenweek 2006. Het thema was muziek. Bijna alles heb ik eerder gelezen, vaak meerdere keren. Het is opmerkelijk hoeveel je bij sommige verhalen bijna letterlijk weet te herinneren. Het lezen ervan stamt kennelijk uit een tijd dat mijn geheugen nog optimaal werkte. Of de verhalen hebben gewoon een onuitwisbare indruk gemaakt.
Albert Cossery (1913-2008) heeft een klein oeuvre. Vijf boeken zijn er van hem vertaald in het Nederlands; drie romans volgen er hopelijke nog. De trotse bedelaars (Mendiants et orgueilleux) is uit 1955, de vertaling van Rosalie Siblesz is uit 1987. Het boek is met tweehonderd pagina’s dik voor de Frans-Egyptische schrijver. Het verhaal heeft meer dan zijn andere werk het karakter van een roman, hoewel het boek wel bol staat van de anekdotes, sfeertekeningen en sterke verhalen. Het verhaal speelt zoals in al zijn boeken in de arme wijken van een grote Egyptisch stad. Gohar is een van de hoofdpersonen. Hij had ooit een mooie baan als hoogleraar, maar koos voor zijn gemoedsrust voor een bestaan zonder bezit.
De Rotterdamse dichter Johannes van der Sluis presenteerde zijn nieuwe poëziebundel Ik ben de verlosser niet onlangs in boekhandel v.h. Van Gennep. Dit gebeurde binnen de grenzen die de Corona-maatregelen, dus liefhebbers schoven een voor een aan tafel aan bij Johannes om een praatje te maken, terwijl de dichter zijn bundel signeerde. Het was een manier van presenteren die wel past bij Van der Sluis. Zijn poëzie is niet groots en meeslepend, maar juist in het kleine en alledaagse laat hij een uitgestrekte innerlijke wereld zien.
De Frans-Egyptische schrijver Albert Cossery (1913-2008) schreef maar een klein oeuvre: zeven romans, een verhalenbundel en een dichtbundel, waarmee hij debuteerde en die hij later verwierp. Zijn prozadebuut stamt uit 1941. Grote dieven, kleine dieven kwam uit in 1999 en is zijn laatste werk. De Nederlandse vertaling is van Mirjam de Veth, die in een prachtig nawoord vertelt over haar ontmoetingen met Cossery.
“In december 1979 leek iedereen dolblij dat het decennium – eindelijk - voorbij was.” Dit schrijven J Roelof Bouwman & Minke de Vogel in dit mooi uitgegeven plaatjesboek over de jaren zeventig. Zij focussen zich op de advertenties uit dat decennium. In 1979 werd erop teruggekeken als het ik-tijdperk. Uit de advertenties komt een ander beeld naar voren: veel beelden stralen juist gezamenlijkheid, avontuur en samen plezier maken uit. Ook knusheid is, naast de felle kleuren, nooit ver weg.
Uitgeverij Das Mag besteedt veel aandacht aan de vormgeving van hun boeken. Klimaatverdriet is het derde boek van de bekende Tsjechische schrijver Marek Šindelka dat door Das Mag is uitgegeven. Net als de vorige twee ziet het boek er zeer fraai uit. Šindelka werkte jaren aan deze roman. Het is een herschreven versie van zijn debuutroman die onder dezelfde titel Chyba (De fout) uitkwam in 2008. Hij maakte eerder een graphic novel van het boek en het werk is eigenlijk nog niet af. In een interview voor de NRC zei hij: „Ik voel nog steeds de noodzaak om er verder aan te werken, maar ik verbied het mezelf”.
Met het verkrijgen van Legende over de bloedmooie Julinka is voor zover ik weet mijn verzameling van Nederlandse Hrabal-vertalingen compleet. Het mooi uitgegeven boekje verscheen in 2013 in een oplage van 250 bij uitgeverij Pegasus. Het origineel komt uit een bundel die in 1968 werd uitgegeven. Het is een typisch vreemd Hrabal-verhaal, met een tamelijke serieuze toon.
Het oeuvre van de Tsjechische schrijver Bohumil Hrabal (1914-1997) is omvangrijk. Zijn verzameld werk bestaat uit negentien delen. Veel van zijn boeken en verhalen zijn vertaald in het Nederlands en dankzij vertaler Kees Mercks wordt hier met regelmaat iets aan toegevoegd. In de Moldaviet-reeks verscheen onlangs het negentwintigste deeltje met deze curieuze korte roman van Hrabal. Hij schreef het boek in 1947, maar het kon pas in 1964 verschijnen.
Het was moeilijk de juiste woorden te vinden voor de tweede roman van Marieke Lucas Rijneveld. Mijn lieve gunsteling steekt aan de ene kant zeer goed in elkaar qua taalgebruik en opbouw. Aan de andere kant draait het verhaal om de obsessie van een personage, waar je het liefst op afstand van wil blijven. Deze aantrekkingskracht gecombineerd met afstoting zorgde ervoor dat ik het boek in etappes heb gelezen. Dit zegt natuurlijk al veel over de verbeeldingskracht van de schrijver.
