vrijdag 14 april 2017

Erik Vlaminck – De Wattman

Erik Vlaminck schrijft naast verhalen en romans ook toneelteksten. Wattman is vorig jaar opgevoerd door muziektheatergezelschap De Kolonie. Helaas heb ik het gemist. Een wattman is een trambestuurder. Deze wattman reed met de tram op 10 mei 1940 naar het door bommen getroffen Sint-Amedeusgesticht voor krankzinnigen even buiten Mortsel.


Hij werd er heen gestuurd om de loslopende patiënten elders onder te brengen. Tijdens de rit stond er naast hem een gendarme die hem mededeelde: “Ge moogt gerust zijn, mijn wapen is geladen.” Deze zin spookt nu nog door zijn hoofd.

De wattman vertelt over zijn leven op de tram, over zijn vrouw en over de geboorte van hun zoon. In het eerste hoofdstuk - gesprek met advocaat - weet je al dat hij een misdaad begaan heeft. In een gesprek met buurman geeft hij aan dat hij de laatste tijd steeds terugdenkt aan dat bombardement.

“Nee jong, dat is amper in het nieuws geweest. De gazetten stonden er die dagen van vol dat Duitsland ons land officieel de oorlog verklaard had en dat hun troepen de grens hadden overgestoken. Over die bommen op dat gesticht hebben ze daarom maar een paar lijnen geschreven. Er is zelfs geen mens die weet hoeveel doden en gewonden er daar gevallen zijn. Ik heb achteraf horen zeggen dat veel van die zieken met leren riemen aan hun bed vastgebonden lagen en geen kant op konden. Ge moogt er niet op doordenken.”


Het taalgebruik van Vlaminck is zoals gebruikelijk fantastisch. De tekst is kort en aangrijpend. De misdaad en de herinnering aan de tramrit op 10 mei 1940 worden met elkaar verweven. Erik Vlaminck wilde met deze vertelling het bombardement niet doen vergeten. In een inleiding staan de namen genoemd van de twaalf slachtoffers.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen