Hendrik Groen – Piaggio

 

De eerste boeken van Hendrik Groen over zijn beslommeringen in een verzorgingshuis te Amsterdam-Noord waren leuk om te lezen. Later werden de verhalen van Peter de Smet, de man die achter het pseudoniem schuilging, wat slapper en ben ik gestopt ze te lezen. Piaggio is het Boekenweekgeschenk van dit jaar en De Smet, die ooit beweerde dat hij niet zat te wachten op publiciteit, staat nu volop in de belangstelling. 

Over het geschenk las ik op Hebban: ‘Een lief grappig boekje dat makkelijk weg las terwijl ik bij de garage op mijn auto zat te wachten.’ En dat is precies wat het is, maar met literatuur heeft het niets te maken. Of dat erg is weet ik niet, het gaat de CPNB erom het lezen te stimuleren: hoe meer er gelezen wordt hoe beter. Voor de bekendheid van het werk van De Smet was deze stunt niet nodig geweest, want hij heeft al een groot lezerspubliek. Kennelijk ziet de CPNB het boekje als een goeie introductie om mensen aan het lezen te krijgen. Lezen heeft in de ogen van de CPNB meer met amusement te maken dan met kunst. Vanuit die instelling begrijp ik de keuze.

 

Het verhaal draait om twee mensen van rond de zestig jaar die dreigen te vereenzamen en elkaar bij toeval ontmoeten op een feestje van de zus van de mannelijke hoofdpersoon Anton. De vrouw van Anton is een paar terug overleden en hij is onlangs zijn baan als filiaalhouder van een schoenenzaak kwijtgeraakt. De vrijgezelle Marieke is nooit gelukkig in de liefde geweest, ze heeft wel een dochter die overal commentaar op heeft. Anton had ooit een droom om met een piaggio - dat is een klein driewielig autootje - vanuit Italië naar Nederland te rijden. Na wat wijntjes besluiten de twee samen de tocht te ondernemen.

 

Wat volgt is een romantisch avontuur met enkele tegenslagen die zij beiden blijmoedig het hoofd bieden. Ze zitten in het autootje stijf tegen elkaar aan en genieten van elkaars aanwezigheid. Geneukt wordt er niet en niemand treurt daar om. De Smet beschrijft een suikerzoete wereld, zonder drama en vol clichés; je leest het inderdaad zo weg. Waarschijnlijk zijn de t.v. rechten al verkocht en tijdens het Boekenbal morgen zal onder luid gejuich Peter de Smet met een piaggio het podium oprijden. De CPNB zal vervolgens deze Boekenweek een groot succes noemen.

 

Ik vind het boekje dus niet veel soeps, en wat het CPNB ermee wil bereiken is vooral meer van hetzelfde. Maar hoe zou het dan wel moeten met het Boekenweekgeschenk? Ik zou het zelf leuk vinden als een minder bekende auteur het gratis Boekenweekgeschenk zou schrijven: de lezer zal dan meer verrast worden en voor de schrijver is het ook een publicitaire opsteker. Daarnaast zou dan een bekende schrijver kunnen worden geëerd met allerlei activiteiten, zoals het schrijven van een essay of een novelle rond het thema van de Boekenweek; dat boekje is dan, net als nu, voor een gering bedrag te koop. Het thema zou voor mij ook wat concreter mogen dan ‘mijn generatie’. De combinatie van twee auteurs geeft voldoende verrassing en herkenning. Voor dit jaar zou Hendrik Groen dan de bekende auteur kunnen zijn die rond het thema ‘babyboomers’ een novelle schrijft. En als onbekendere auteur zou ik bijvoorbeeld denken aan Nadia de Vries, Laura van der Haar, Maurits de Bruijn, Maria Kager, Falun Ellie Koos of Leonieke Baerwaldt. Er is volop keuze aan talentvolle schrijvers in Nederland die in negentig pagina’s een geweldig verhaal kunnen vertellen.